Skip to content

Robbie Mulder

The price of doing the same old thing is far higher than the price of change. – Bill Clinton

Onder lezers van dit blog bestaat een groeiende kritiek op de lengte van de beginzinnen die ik hier publiceer. Sommigen vinden ze te lang, anderen te kort. Voor beide kampen hierbij de kortste en de langste beginzinnen die ik ken:

De kortste (Herman Melville, ‘Moby Dick’):

Call me Ishmael.

De langste (Ronald Giphart, ‘Ik omhels je met 1000 armen’):

“Het is toch fantastisch dat er vier miljard jaar geleden door een chemische reactie een ingewikkeld molecuul ontstond dat zichzelf met behulp van andere, minder ingewikkelde moleculen spontaan kon reproduceren, en dat sommige kopieën van dat molecuul beter hulpstoffen konden aantrekken dan andere, zodat het leek of ze strijd voerden, en dat van al die reproducerende vormen er één is geweest die het blinde reproductiegevecht won, en dat de kopieën van dit molecuul de wereld letterlijk wisten te veroveren en dat mutaties van deze kopieën op hun beurt weer met elkaar strijd gingen leveren om hulpstoffen, en dat reproducties van dit ingewikkelde molecuul steeds ingewikkelder werden, zo ingewikkeld dat kopieën niet meer na enkele uren uiteenvielen, maar een systeem ontwikkelden om eiwitten te maken die allerhande machinerie in werking konden zetten (membranen, weefsel), en dat we dit levensvormpje Luca noemen, ofwel onze Last Universal Common Ancestor, omdat ook de nazaten van Luca in een immens gevecht verzeild raakten, ook wel de Viermiljardjarige Oorlog genoemd, en dat de kleinkleinklein-kinderen van Luca elkaar gingen opeten en zich tegen elkaar gingen wapenen, en afzonderlijk cellen gingen vormen, en dat cellen gingen klonteren, en dat er nogingewikkelder systemen werden ontwikkeld om de reproduceerbaarheid te vergroten (seks) en nog meedogenlozer manieren van aanval en zelfverdediging, en dat er uit de reproduceerbare moleculen soorten organismen van meerdere cellen ontstonden, die maar bleven strijd voeren en muteren en zich ontwikkelen, en dat heden ten dage ongeveer vijf miljoen verschillende soorten de strijd hebben overleefd en dat er inmiddels ongeveer zes miljard overlevingsmachines zijn van de soort ‘mens’, waarvan elk individu ongeveer honderd biljoen cellen bevat met een kopie van het reproduceerbare molecuul, en dat één van die zakjes met honderd biljoen cellen jou nu vriendelijk groet, je meer dan het allerbeste wenst, en zeker geen strijd met je wil voeren. ”

Dus.

Advertenties

Tags: , ,

‘Zelfde circus, andere clowns’, mompelde ik mezelf toe, op de weg terug van een verslaggeversrondje in de polder, waar iedereen weer was, al waren hun namen veranderd van Tjakko, Hans, Arnold en Hans in Peter, Goos, Jantien en Chris en iedereen weer voluit genoot van een rondje rampenjournalistiek, ook ik.

Tags: , ,

“Weet je nog dat die jongen van de lokale krant een prikbord had hangen met jouw foto erop? Je had een bulls-eye-gaatje precies op het puntje van je neus!”, zijn oude makker nam nog een slok van zijn biertje en proestte het uit, net als toen.

Tags: ,

Voor TV Noord maakte ik een portret van de 4 Groningse kamerleden in Den Haag. Het waren 2 superdagen, die ik doorleefde met cameraman Jan Sliep en regisseur/producer Ron Defeber. De ontvangst in Den Haag was fantastisch: we hebben borrels gedronken in Nieuwspoort,  op een luchtbedje geslapen bij Betty de Boer (echt waar) en zijn productietechnisch in de watten gelegd door Kina Kruithof. En het resultaat is er naar. De minidocumentaire is opgeknipt in drie korte delen. Dit is deel 3, over Groningen en het Gronings in Den Haag.

Tags: , , ,

Voor TV Noord maakte ik een portret van de 4 Groningse kamerleden in Den Haag. Het waren 2 superdagen, die ik doorleefde met cameraman Jan Sliep en regisseur/producer Ron Defeber. De ontvangst in Den Haag was fantastisch: we hebben borrels gedronken in Nieuwspoort,  op een luchtbedje geslapen bij Betty de Boer (echt waar) en zijn productietechnisch in de watten gelegd door Kina Kruithof. En het resultaat is er naar. De minidocumentaire is opgeknipt in drie korte delen. Dit is deel 2, met Janneke Snijder (VVD) en Ineke van Gent (Groen Links).

Tags: , , , , ,

Voor TV Noord maakte ik een portret van de 4 Groningse kamerleden in Den Haag. Het waren 2 superdagen, die ik doorleefde met cameraman Jan Sliep en regisseur/producer Ron Defeber. De ontvangst in Den Haag was fantastisch: we hebben borrels gedronken in Nieuwspoort,  op een luchtbedje geslapen bij Betty de Boer (echt waar) en zijn productietechnisch in de watten gelegd door Kina Kruithof. En het resultaat is er naar. De minidocumentaire is opgeknipt in drie korte delen. Dit is deel 1, met Betty de Boer (VVD) en Tjeerd van Dekken (PvdA).

Tags: , , , ,

Antoinette Bont was een straathoertje en vandaag zag ik haar foto weer eens. Ik zag een junkenhoofd. Dunne lippen. Pukkels. Een wezenloze blik. Antoinette leidde een hard leven, dat zie je zo. Elke dag als een gek achter de heroïne aan en om aan het geld te komen bevredigde ze mannetjes uit stad en provincie die haar liever hadden dan hun vrouwen thuis. Ze lachte naar ze, ze was lief voor ze en ze deed wat ze haar vroegen. Dat deden die vrouwen thuis natuurlijk niet.

Antoinette nam op een gruwelijke manier afscheid van het leven.  Ze werd gemarteld en gepijnigd. En uiteindelijk vermoord. Haar lichaam werd gevonden, zonder haar junkenhoofd. Er was iemand geweest die het blijkbaar niet genoeg vond dat ze naar hem lachte, lief voor hem was en deed wat hij haar vroeg.

Toen ik de foto van Antoinette zag en wat voor me uit mijmerde zag ik opeens een meisje van een jaar of vijf, staartjes in het haar, bij elkaar gebonden met rode strikjes. Haar lichte leren sandalen staken prachtig af bij haar kniekousjes, donkerblauw met roze bloemetjes. Ze rende achter haar beste vriendinnetje aan, zomaar. Dat doen kinderen, rennen omdat het kan. Haar hoge gilletjes vulden de straat waarin ze woonde. Ergens, drie hoog, hoorde een vrouw van een jaar of 37 het geluid van de lente. Al die jaren later hoort ze het nog steeds. Als het lente wordt denkt ze aan Antoinette, aan Netje, zoals iedereen in de buurt haar noemde.

Netje was geen uitblinker op school. Netje was lief en brutaal tegelijk. Ze maakte je blij, ze maakte je boos en ze dreef haar ouders tot wanhoop. Iedereen die haar kende hoopt dat het ooit nog goed zou komen met Netje. Misschien zat het erin, maar het werd haar niet gegund. Helemaal aan het eind van haar leven kwam ze een zielig hoopje mens tegen die in zijn onmetelijke moed Netje martelde en uiteindelijk onthoofde.

Deze man, Johan noem ik hem maar even, rende toen hij 5 was achter zijn vriendjes aan nadat ze bij meneer De Vries hadden aangebeld. Die werd altijd zo boos als ze bij hem deurtje hadden gebeld en dat maakte belletje trekken natuurlijk nog veel leuker. Een man van 27 die verderop woonde, ziet ze nog altijd rennen. Johan als laatste van het groepje. Hij was de langzaamste van het stel, motorisch niet de briljantste en hij werd dus ook nog wel eens gepakt. Johan was een beetje onhandig. Als het lente wordt moet de buurman van verderop altijd weer aan hem denken. De boefjeslach op zijn gezicht. De sproetjes en het opgewonden gillen. Hij vraagt zich nog vaak af wat er van die vrolijke deugniet gekomen is.

Tags: , ,