Skip to content

Robbie Mulder

The price of doing the same old thing is far higher than the price of change. – Bill Clinton


Robert Gesink is de klos. Niet alleen in sportieve zin, maar inmiddels wordt hij ook als mens door jan en alleman weggezet als een slapjanus. Hij wordt van het voetstuk afgemept waar hij door dezelfde jannen en allemannen voor de Tour de France op werd gezet. Gesink zou zelfs de Tour kunnen winnen, de euforie kende geen grenzen. Maar de irrationele verwachtingen zijn vergaan en nu willen we wraak.

Wat Gesink overkomt heeft allerlei psychologische aspecten. Bij hemzelf, maar ook bij al die mensen die hem nu het liefst gedegradeerd zien tot uitsmijter bij de Efteling. Van al die psychologische aspecten heb ik geen verstand. Ik wil me hier beperken tot de beeldvorming. En daarvoor is Robert Gesink helemaal alleen verantwoordelijk. Hij is geen slapjanus, hij is een communicatieve hark.

Gesink zal er zijn neus voor ophalen, maar hij kan nog een touretappe leren van de communicatieve vaardigheden van Johnny Hoogerland en Laurens ten Dam. Na zijn, overigens flinterharde, val heeft Robert Gesink de nationale teleurstelling gevoed met een paar flinke potjes gezeur. De interviews die we zagen hingen aan elkaar van ‘ik weet het even niet’, ‘zo heeft het allemaal geen zin’, morgen moeten we maar even weer zien’ en ‘op deze manier heb ik hier niets meer te zoeken’. Dat willen we natuurlijk helemaal niet horen.

Robert Gesink had zich als een kerel voor de camera’s moeten presenteren en zich veel beter moeten realiseren hoeveel krediet hij inmiddels had opgebouwd. Hij had zijn persoonlijke twijfels met zijn ploegleider moeten delen en ons alleen maar vertrouwen moeten geven. ‘Ach, we vallen allemaal wel eens. Ik weet wat ik moet doen. Ik heb een enorme pijn in mijn donder, maar dat podium wil ik halen, met of zonder rug’. Dat was een reactie geweest waar we wat mee hadden gekund. Het had hem een hoop ellende bespaard.

Maar met woorden alleen kom je er niet in de huidige beeldmaatschappij. En daar heeft Gesink pech. Hij heeft de uitstraling van een bierviltje. Hij ziet er niet uit als een kerel die tegen een stootje kan. Hij staat gebogen, hoofd een beetje naar beneden en hij kijkt de interviewer (en dus ons) amper aan. Dit charisma-aspect is niet 1-2-3 te veranderen. En dus moeten zijn statements nog krachtiger zijn, zodat zijn persoonlijke uitstraling ons niet meer zo opvalt.

Dat Gesink geen harde kerel is is natuurlijk regelrechte onzin. Hij is een geweldige wielrenner die met 70 kilometer van zijn fiets kiepert, met zijn kop schudt en weer doorgaat. Ik geef het u te doen. Daar is elke voetballer, tennisser of zwemmer een mietje bij. Ik wil maar zeggen; Gesink is echt niet iemand die bij een onbeduidend pijntje naar de huisarts rent uit angst voor kanker of TBC, zoals u en ik. Maar dat is precies waar het mis gaat. Gesink moet dingen laten die wij wel doen, zoals zeuren na een enorme persoonlijke teleurstelling.

Al met al ben ik redelijk verbijsterd dat een optimaal professionele ploeg als die van de Rabobank geen aandacht heeft voor de beeldvorming van haar belangrijkste man. Gesink draagt een ploeg met een multi miljoenen budget en dan laat je hem toch niet zo schutteren voor het oog van de natie? Help die man! Bemoedigend is dat hij het in zich heeft. Zaterdagavond zag ik hem voor de camera zeggen dat Johan Derksen zelf maar eens bij 70 kilometer per uur uit een auto moest stappen. Dan zou hij hem wel weer spreken. Kijk, dat willen we zien. Terugslaan is op dit moment een hele goede optie. Robert, knok zoals je op de fiets knokt. Slaan helpt. Echt.

Advertenties

Tags: , , , , ,

%d bloggers liken dit: