Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek is het aantal stiefgezinnen in het afgelopen decennium flink gestegen, van 115.000 in 1998 naar 149.00 in 2007. Begin 2007 vormden 7 procent van de paren met kinderen een stiefgezin (149.00 paren met 282.000 kinderen). In ruim 80 procent van die gezinnen is een stiefvader aanwezig. Ik ben dus niet bepaald in de minderheid.
Het CBS noemt de aantallen die zij publiceert ‘de ondergrens’. De Stichting Stiefgezinnen Nederland houdt het op een aantal van 200.000. Volgens het CBS komen in 84 procent van de stiefgezinnen alle stiefkinderen uit een eerdere relatie van 
de moeder. In 13 procent van de stiefgezinnen
zijn alle stiefkinderen afkomstig uit een eerdere relatie van de vader. In ongeveer 3 procent van de stiefgezinnen komen kinderen voor uit eerdere relaties van zowel
de moeder als de vader.
Overigens krijgen in ongeveer een derde van alle stiefgezinnen de ouders ook een of meer gezamenlijke kinderen. Na de geboorte van onze dochter Puk in maart van dit jaar hoor ik dus in die categorie. Om het nog even onoverzichtelijker te maken, mijn stiefzoons hebben nu dus ook een halfzusje.
De vraag is nu of al die stiefouders ook wat te zeggen hebben over hun ‘nepkinderen’. De relatie met mijn ‘echte’ dochter is duidelijk. Als het erop aan komt bepaal ik wat er gebeurt, samen met mevrouw Mulder. Daar is geen speld tussen te krijgen. “
Ik ben je vader en je doet wat ik zeg”. Ik hoop niet dat ik die belachelijke zin ooit uit ga spreken, maar als het moet kan het. Maar kan dat bij Sam en Mik ook? Of is de hardcore opvoeding een zaak van hun moeder en hun biologische vader? Het enige wat ik weet is dat ik zorgplicht over Sam en Mik heb. Die heb ik gekregen omdat ik met hun moeder getrouwd ben, dat is wettelijk zo geregeld. En als ik verzaak ben ik daar op aan te spreken, tot aan de rechter toe. Maar als ik plichten heb dan staan daar toch zeker ook wel rechten tegenover?
