Het blubberfundament, de journalistiek en ik.

In de afgelopen weken is hier een artikel gegroeid over het Groninger Forum. Op dit moment check ik de laatste dingen en vorm ik de eindversie van het artikel. Over enkele dagen verschijnt dat hier; korter, duidelijker en journalistieker. De vorm die ik op mijn blog gekozen heb bevalt me. Zo kunnen de lezers van mijn blog meekijken in de groei van artikelen. Een kijkje in het journalistieke proces. De groei van een ongenuanceerde rij reacties naar een objectief journalistiek stuk. Bart Tammeling, mijn mentor in de journalistiek, vertelde me eens dat ik voorzichtig moest zijn met de bevoorrechte positie die ik als journalist innam. ‘Jij vibreert langs de samenleving en je kunt inprikken waar je maar wil. Of je nou de premier wilt spreken of een hooligan van FC Groningen, ze zijn allemaal voor jou bereikbaar. Wees daar voorzichtig mee’. Ik hoop dat ik dat ben geweest. Hoe dan ook, ik heb het journalistieke voorrecht 20 jaar nadat ik de journalistiek verliet opnieuw gevoeld. En ik laat het niet meer los. Ik heb altijd gedacht dat ik 1 ding tegelijk moest doen. Waarom eigenlijk? Nu doe ik alles tegelijk: reclame maken, concepten ontwikkelen, kunstprojecten starten, fotograferen, (gedichten) schrijven, schilderen en journalistiek werk maken. En het is de mooiste tijd van mijn leven. Fijn dat jullie er getuige van willen zijn.